Berez, Sanferminak kalean jai egitearen sinonimo dira. Ihauteri, bakanal eta parrandaren nahasketa dira, gradu askoko edarien xurgatzeaz lagundurik -bistan da-.
Parranda, beste nonahi bezala, alkoholez (edota legez kanpoko produktuz), musikaz eta bakoitzak jartzen dion graziaz osatzen da. Beste sekreturik ez du. Sanferminetako parrandan ezer harrigarririk bada, bakea da: izugarrizko mozkorraldi kolektiboa bada ere, ez da gatazka askorik izaten. Baina bai, berriz, istripu franko. Urrezko araua norberak ahal bezain ongi pasatzea da eta gainontzekoei ere aukera berbera ematea da. Giroan murgiltzea bertzerik ez da egin behar.
Parranda Iruñeko Alde Zaharrean biltzen da gehienbat. Zertxobait lasaiagoa bada ere, zenbait auzotan ere bada parranda. Oro har Sanferminetan edozein alde ona da lagunekin poteoan ibili eta dantzan aritzeko. Urtean zehar giroak nahiko banatzen badira ere, Sanferminetan dena nahasi egiten da eta jende guztia handik eta hemendik ibiltzen da.
Ez dira mokofinentzat egokiak. Baina, bai al da gauza maitagarriagorik edalontzi erraldoiean emandako kalimotxo bat edo plastikozko basoan zerbitzatutako konbinatu bat baino?