Izugarrizko inportantzia dute hirurek ere. Kabestroak, edo mantsoak, abere zikiratuak dira, hau da potro gabekoak. Entzierroaren bidea ongi dakite eta gidari joaten dira zezenekin plazaraino. Gidari eta lasaigarri, zezenak inguratu egiten baitituzte. Hauen eginkizuna da zezen bat bakarrik gelditzea galaraztea, arrisku handiko egoera baita hori. Horregatik zortzi kabestroko talde bat askatu aurrena, eta handik gutxira beste hiru askatzen dira, "isatsa", zezenik atzeratzen edo bakartzen bada, hura biltzeko. Kabestroak oro har ez dira arriskutsuak (ez dira jokalariak), baina ongi pizti handixkoak dira halere, adardunak, zera, eta abaila ederrean kalean gora abiatuak. Kasu, beraz: zauritu larri bat baino gehiago izandu da kabestro batek zanpatu edo bulkatuta. Errespetoko animaliak dira. Haientzat ere zezenentzat bezalakoxe debekuak daude: ez ukitu, ez dei egin, eta are gutxiago min egin idiak direla probetxatuz. Horrek arreta galduaraziko lieke eta ez lukete beren lana ongi eginen.

Zezentzainak zezentaldearen ondo-ondotik ateratzen dira, haga luze eta meheak dituztela. Udal plazan beste talde batek hartzen die erreleboa. Zezentaldea trinko mantentzeko kargua dute. Gaur egungo entzierro masifikatuan ezinbestekoak dira. Hagarekin zezenen norabidea, zuzenbidea eta abiada egokitzen dituzte eta despistatzea galarazten. Kasu: kupidarik gabe erabiltzen dute beren haga zezenak gogaitu, trabatu edo deitzen dituztenen kontra. Hagakada batek kriston mina egiten du.

Dobladoreak beste lau espezialista dira, zezenekin plazan aritzen direnak. Beren kapoteen bidez ukuilu aldera arrastatzen dituzte zezenak eta batenbat atzeratu edo errebelatu egin bada, hura bidera ekartzen. Haiek gabe askoz ere istripu larri gehiago egonen litzake plazan, plaza toki arriskutsua baita oso: lasterkariak berehala hesira jo ezean erabat zezenen mende gelditzen baitira.